Erstelle eine Website wie diese mit WordPress.com
Jetzt starten

ART | an der Grenze | na granicy 2018


Kunstschaffende | Twórczynie i twórcy

Agnieszka Pakuła Malerei | malarstwo +++ Caroline Bautzer Malerei | malarstwo +++ Diane Hielscher Malerei | malarstwo +++ Günter Hentschel Bildhauerei, Bildende Kunst | rzeźba, sztuki wizualne +++ Hannes Stolpe Digitale Fotokollagen | digitalne fotokolaże +++ Helga Hirseland Malerei | malarstwo +++ Ivanna Kubryianchyk Zeichnungen | rysunek +++ Jeremy Hohnhorst Urban-Streetart Graffiti | Streetart Graffiti +++ Kevin von Frankenburg Installation | instalacje +++ Lucas Riewe Skulpturen | rzeźba +++ Steffen Schmolke Malerei | malarstwo +++ Tom Gensch Urban-Streetart Graffiti | Streetart Graffiti +++ Tomasz Wołoszyn Karikaturen | karykatura +++ Wei Lyu Buchkunst | sztuka książki +++ Evangelische Grundschule Malerei und Skulpturen | malarstwo i rzeźba

Agnieszka Pakuła

Warschau
www.pakula-paintings.pl
a.pakula86@gmail.com

Als Agnieszka Pakuła die Große Scharrnstraße sah und von ART an der Grenze erfuhr, hatte sie nur einen Gedanken: „Ich wünschte, ich könnte hier etwas malen.“

Gdy Agnieszka Pakuła zobaczyła Große Scharrnstraße i dowiedziała się o ART an der Grenze, miała tylko jedną myśl: „Chciałabym móc coś tu namalować“.

Bisher war Frankfurt (Oder) nur eine Haltestelle zwischen Warschau und Berlin. Ein Zug, den sie öfter fährt, da sie häufig in Berlin ist. Aber sie freut sich darauf, diese Gegend kennen zu lernen. Sie mag das Konzept von ART an der Grenze, Leute durch Kunst zu verbinden. Das liegt dem sehr nahe, wie sie Kunst definiert. Sie sieht Kunst als Plattform, für den Austausch von Erfahrung, Ideen und Gefühlen zwischen Menschen aus aller Welt. Sie würde sich darüber freuen, mit Menschen ins Gespräch zu kommen. Um mit ihnen Hintergründe ihrer Kunst zu erklären und Diskussionen zu führen.

Do tej pory Frankfurt nad Odrą był tylko jednym z przystanków na trasie pociągu Warszawa – Berlin, którym często podróżuje. Dużo czasu spędza w Berlinie, równocześnie cieszy się na poznanie okolic Frankfurtu. Koncept ART an der Grenze, aby zbliżać ludzi poprzez sztukę, bardzo się jej podoba. Jest bardzo bliski temu, jak definiuje sztukę. Artystka postrzega sztukę jako platformę wymiany doświadczeń, pomysłów i uczuć między ludźmi z całego świata. Z dużą radością oczekuje możliwości rozmów z ludźmi. Jest gotowa do podjęcia dyskusji oraz wyjaśnienia tła swojej twórczości.

Kunst ist Agnieszkas Sprache. Ihre Art, sich auszudrücken. Im Studium begann sie, ihr Hobby zu professionalisieren. Seit 7 Jahren arbeitet sie schon als Künstlerin. Ihre Anfänge haben sie zunächst Überwindung gekostet. Und Zeit, zu lernen, wie man als Künstlerin agiert. Ihr Beruf erreicht komplexe Dimensionen, da man nicht nur Kunst erschaffen kann, sondern ein eigenes Netzwerk aufbauen, Kontakte knüpfen und mit Menschen arbeiten muss. Das sind alles schöne Sachen, die sie zu Beginn ihrer Karriere nicht erwartet hatte.

Sztuka jest Agnieszki językiem. Jej sposobem wyrażania siebie. W trakcie studiów rozpoczęła proces profesjonalizacji swojego hobby. Jako artystka pracuja od siedmiu lat. Początki były trudne i wymagały niejednokrotnego przezwyciężenia samej siebie. Potrzebowała czasu by nauczyć się funkcjonować jako artystka. Zawód ten posiada wiele wymiarów. To nie tylko tworzenie dzieł sztuki, ale również budowanie sieci kontaktów, poznawanie ludzi i praca z nimi. Tego wszystkiego nie spodziewała się na początku swojej kariery.

Der Mensch bleibt immer im Zentrum ihrer Kunst. Sie ist fasziniert von unserer ehrgeizigen, komplizierten Natur. Insbesondere im Kontext unserer moderne Gesellschaft, mit ihren Mechanismen und Umbrüchen. Was sie in ihren Portraits abbildet, steht im Kontrast zu der modernen Neigung zur Idealisierung, wie man es aus der Werbung, den Massenmedien und dem Internet kennt. Sie versucht lieber, unsere Urinstinkte und unsere gebändigte Wildheit aufzuzeigen, die sich in unserem Alltag verstecken. Es ist wichtig für sie, sowohl das spirituelle Element als auch das körperliche zu zeigen.

Człowiek zawsze pozostaje w centrum jej sztuki. Fascynuje ją nasza ambitna, skomplikowana natura. W szczególności w kontekście współczesnego społeczeństwa, z jego licznymi mechanizmami oraz przełomami. Jej portrety kontrastują z współczesną tendencją do idealizacji, powszechną w świecie reklamy, mass mediów i internetu. Woli pokazywać nasze pierwotne instynkty i oswojoną dzikość, które kryją się w naszym codziennym życiu. Dla Agnieszki Pakuły istotne jest, by pokazywać zarówno element duchowy, jak i fizyczny.

Auch die Menschheitsgeschichte dient Agnieszka als Inspirationsquelle. Sie findet es spannend, verschiedene Zeitperioden und das menschliche Verhalten zu untersuchen, insbesondere in Extremsituationen.

Źródłem inspiracji dla artystki jest również historia ludzkości. Uważa za niezwykle ekscytujące studiowanie różnych okresów oraz ludzkich zachowań, szczególnie w obliczu sytuacji ekstremalnych.

​Ihre Installation wurde inspiriert durch das Festivalthema, dass sie als „breaking the boundaries” versteht. Für ihr Werk teilt sie einen Raum in zwei verschiedene Bereiche. Im Mittelpunkt zieht ein menschliches Portrait die Aufmerksamkeit auf sich. Die Installation symbolisiert die Dualität des menschlichen Charakters, den andauernden Dialog zwischen Herz und Verstand. Genauso, wie jeder Mensch der Verbindungspunkt dieser beiden Kräfte ist, ist Frankfurt (Oder) für sie der Ort, an dem sich zwei Nationen an der Grenze treffen und austauschen.

Jej instalacja inspirowana jest tematyką festiwalu, rozumianej jako „breaking the boundaries” [ang. przełamywanie granic“]. Na środku, podzielonego na dwie części pomieszczenia, umieściła portret. Instalacja symbolizuje dualizm ludzkiej natury, nieustanny dialog między sercem a rozumem. Podobnie jak każda istota ludzka stanowi połączenie tych dwóch sił, tak Frankfurt nad Odrą jest miejscem spotkania i wymiany między dwoma narodami. (k/sb)


Caroline Bautzer

Fürstenwalde
www.instagram.com/carobautzer
carolinebautzer@gmail.com

Wann kann man schon Tagträume von anderen miterleben? Caroline Bautzer lädt mit ihren 5 ausgestellten Werken zu einer inspirierenden Reise in ihre eigene bunte Welt ein. In ihren Bildern bildet der Mensch immer die Brücke zum Betrachter, entweder als Mittelpunkt des Bildes oder als verbindender Teil. Der Mensch als solches hält viele Facetten bereit, die sie gerne erkundet. Besonders über ihre Experimente mit Farben spielt sie mit Stimmungen und Emotionen. Obwohl ihre Motive und deren Farbumsetzung etwas Surreales in sich tragen, strebt sie nach einer bis ins Detail gehenden realistische Darstellung. Mit fantastischen Momenten sorgt sie für Überraschungen. Sie nutzt unterschiedliche künstlerische Medien, favorisiert aber die Malerei auf Acryl-Basis.

Kiedy można doświadczyć marzeń innych? Caroline Bautzer zaprasza ze swoimi pięcioma wystawionymi pracami do inspirującej podróży do własnego barwnego świata. W jej obrazach człowiek tworzy pomost dla obserwatora, czy to będąc postacią centralną czy też częścią łączącą. Istota ludzka jako taka zawiera w sobie wiele aspektów, które lubi odkrywać. Szczególnie poprzez grę kolorów eksperymentuje z nastrojami oraz emocjami. Choć dobór motywów oraz kolorystyka zawierają w sobie coś surrealistycznego, w pracach Caroline dostrzegamy dążenie do pełnych detali realistycznych przedstawień. Z niesamowitym wyczuciem dba o zapewnienie odbiorcom niezapomnianych wrażeń. Sięga po różnorodne media artystyczne, spośród których preferuję malarstwo akrylowe.

Malerei und Kunst sind ihre lebenslangen Begleiter. Faszinierend war für sie der Gedanke, auf einer leeren Leinwand durch die eigenen Hände etwas Meisterhaftes entstehen zu lassen. Das auch Können dazu gehört, ergab sich von selbst. Daher arbeitet sie seit ihrer Kindheit an ihren Techniken. Neben ihren Tagträumen inspirieren sie literarische Klassiker. Ihr hoher Anspruch an sich selbst führte insbesondere in ihrer Schulzeit zu Schwierigkeiten, den Lernstoff und ihre künstlerische Arbeit unter einen Hut zu bringen. Dennoch ist sie zufrieden mit ihren Ergebnissen und behält ihre Einstellung, in beidem ihr Bestes zu geben.

Malarstwo i sztuka towarzyszą jej całe życie. Od zawsze fascynowała ją myśl stworzenia na czystym płótnie czegoś niezrównanego. Od dzieciństwa rozwija swoją technikę. Inspiracje czerpie zarówno z własnej wyobraźni jak i klasyków literackich. Wysokie wymagania, które stawiała przed sobą przełożyły się na trudności w pogodzeniu pasji i obowiązków szkolnych. Mimo problemów, jest zadowolona ze swoich wyników i zamierza nadal robić wszystko, najlepiej jak potrafi, w obydwu przestrzeniach.

Sie studiert an der Europa-Universität Viadrina und traf auf ART an der Grenze in der Einführungswoche. Obwohl diese Begegnung ihr Interesse weckte, war sie zunächst zu schüchtern, um sich zu bewerben. Erst andere Bewerber konnten sie davon überzeugen, ihre Werke einzureichen. Die Vorfreude darauf, ihre Werke in einem öffentlichen Rahmen zu zeigen und andere talentierte Kunstschaffende zu treffen, überwiegte. Sie nimmt ART an der Grenze als immense Chance war und ist bereit, diese zu nutzen. (k/sb)

​Studiuje na Europejskim Uniwersytecie Viadrina i o ART an der Grenze dowiedziała się podczas tygodnia orientacyjnego. Choć inicjatywa wzbudziła jej zainteresowanie, początkowo była zbyt nieśmiała, nie odważyła się wysłać zgłoszenia. Dopiero inni kandydaci przekonali ją do przesłania swoich prac. Ekscytacja związana z możliwością zaprezentowania swoich prac i spotkania innych utalentowanych artystów przeważyły. Uważa ART an der Grenze za ogromną szansę i zamierza ją wykorzystać.


Diane Hielscher

Berlin
www.dianehielscher.de
post@dianehielscher.de

Schnell, laut und emotionsgeladen. Die Malerei von Diane Hielscher erregt nicht nur an virtuellen, sondern auch an realen Wänden Aufmerksamkeit.

Szybkie, głośne i pełne ładunku emocjonalnego. Malarstwo Diane Hielscher przyciąga uwagę zarówno w wirtualnej, jak i realnej rzeczywistości.

ART an der Grenze reizt sie, weil man hier neue, junge Kunst entdecken kann. Von Leuten, die vielleicht noch keine Ausstellung mitgemacht haben, so wie sie. Andere Künstler inspirieren sie wahnsinnig. In jeder Stadt, die sie besucht, geht sie in eine Ausstellung. Die Studierendenmeile in Frankfurt (Oder) ist deswegen ein faszinierender Ort, weil sie durch die Kunst zum Leben erwacht und aus eigener Kraft Menschen anzieht. Die Ausstellungsräume erzählen stumm, welche turbulente Vergangenheit sie erlebt haben. Sie mit Kunst vor dem Verfall zu bewahren und ihre Geschichte weiterzuführen, findet Diane fantastisch.

Art an der Grenze stanowi dla niej możliwość odkrycia nowej, młodej sztuki. Dzieł osób, które podobnie jak i ona, nie miały dotychczas możliwości ich prezentacji. Twórczość innych artystów stanowi dla niej niewyczerpalne źródło inspiracji. Odwiedzając inne miasta zawsze rezerwuje czas, by odwiedzić lokalne galerie. W jej odczuciu Studierendenmeile we Frankfurcie jest wyjątkowym i fascynującym miejscem. Wyjątkowość ta bierze się z faktu, iż miejsce powstało dzięki zaangażowaniu artystów, sztuki, i dzięki swojej własnej sile przyciągania ludzi. Sale wystawowe w milczeniu opowiadają o burzliwej przeszłości, której były świadkami. Dla Diane bezustanna dbałość o uchronienie tego miejsca przed zniszczeniem, a także jego rozwój stanowią źródło inspiracji.

Die Offenheit, mit der die Studierendenmeile Kunst präsentiert, hat sich auch Diane zu Eigen gemacht. Die Bilder stapelten sich schon in ihrem Arbeitszimmer, bevor sie sich dazu entschied, ihre Werke im August 2017 auf Instagram sichtbar zu machen. Sie malt, seit sie denken kann. Im Kindergarten, in der Schule, auch in der Pubertät hat sie das Malen immer begleitet. Bloß heimlich. Denn sie hatte das Gefühl, dass Menschen ihre Leidenschaft nicht nachvollziehen konnten und es als „buckeliges Hobby“ abstempelten. Wenn man kein Künstler ist, warum malt man dann?

Otwartość, z jaką Studierendenmeile przedstawia sztukę, przemówiła również do Diane. Jeszcze przed sierpniem 2017 roku, kiedy to Diane zdecydowała się opublikować zdjęcia swoich obrazów na Instagramie, pracę piętrzyły się w jej pracowni. Maluje od kiedy pamięta. W przedszkolu, szkole, również w okresie dojrzewania, malarstwo towarzyszy jej od zawsze. Potajemnie. Towarzyszyło jej poczucie, iż ludzie nie zrozumieją jej pasji, którą mogą uznać za dziwaczne hobby. Skoro nie jesteś artystką, dlaczego malujesz?

Sie macht es, weil es ihr wichtig ist, weil sie nicht anders kann. Malen fühlt sich nicht wie ein Zwang an, sondern wie ein Bedürfnis. Sie wird ständig gefragt, woher sie die Zeit für ihr Hobby nimmt. Ihre Antwort darauf ist immer die gleiche: Sie macht es, wenn ihre Kinder im Bett sind, abends, wann immer sie Zeit hat. Wenn sie im ICE sitzt, malt sie ein Aquarell-Bild. Wenn sie abends zuhause ist, ein Leinwand-Bild. Hobby klingt für sie manchmal abwertend, obwohl sie weiß, dass es das nicht ist. Man wacht schließlich nicht morgens auf und ist Künstler, dazu gehört viel Übung.

Maluję, ponieważ jest to dla niej ważne, ponieważ nie potrafi inaczej. Malarstwo nie jest dla niej przymusem lecz potrzebą. Ludzie nieustannie pytają: skąd bierze na to czas. Niezmiennie odpowiada: „Maluję, gdy dzieci są już w łóżku, wieczorami; zawsze, gdy mam odrobinę wolnego czasu. Gdy jadę pociągiem, maluję akwarele. Gdy wieczorem jestem w domu, maluję na płótnie.“ Określenie hobby brzmi czasami dla niej obraźliwie, choć wie, że tak nie jest. W końcu człowiek nie budzi się pewnego dnia i stwierdza, że jest artystą. To wymaga dużo praktyki.

Auf die Frage, wie sie ihre Kunst beschreiben würde, antwortet sie: Laut! Sie liebt Farben, insbesondere Neonfarben, große Portraits und ausladende Pinselstriche. Ihre Kunst ist nicht detailverliebt. Sie sagt von sich selbst, sie hätte Projekte-ADHS, denn sie malt schnell. Eine Idee muss sie unbedingt so schnell wie möglich auf die Leinwand bringen. Normalerweise braucht sie ungefähr 6 Stunden für ein Leinwandbild. So entstanden fast 200 Bilder in ein paar Monaten. Das ist ihre Art, zu arbeiten. Eine Woche an einem Bild zu sitzen, würde sie in den Wahnsinn treiben. Vielleicht liegt es auch an der emotionalen Schwere der Themen, mit denen sie sich beschäftigt. Sie hat das Gefühl, dass die Menschen die sie malt, verletzlich sind. Sie haben einen Schmerz in sich, den sie aus verschiedenen Gründen schon lange mit sich herumtragen. Es ist Teil der Normalität eines Menschen. Eben diesem Schmerz möchte sie in ihrer Malerei Ausdruck verleihen. (sb)

​Na pytanie: Jak opisałaby swoją sztukę? Odpowiada: „Głośna!“. Kocha kolory, w szczególności jaskrawe, portrety, zamaszyste posunięcia pędzlem. Jej sztuka nie koncentruje się na detalu. Mówi o sobie, że „cierpi na projekt-ADHD”, bo naprawdę szybko maluję. Idea powinna niezwłocznie zostać przeniesiona na płótno. Z reguły potrzebuje około sześciu godzin by praca została ukończona. W ten sposób w przeciągu kilku miesięcy stworzyła blisko 200 obrazów. To jest jej styl pracy. Praca nad jednym obrazem przez tydzień doprowadziłaby ją do szaleństwa. Być może jest to związane z ładunkiem emocjonalnym problemów, które opracowuje. W jej odczuciu ludzie, których maluje są niezwykle wrażliwi na zranienia. Mają w sobie ból, których z różnych powodów towarzyszy im od dłuższego czasu. Jest to rzeczą ludzką. I właśnie ten ból Diane pragnie wyrazić w swoich obrazach.


Günter Hentschel

Eisenhüttenstadt
www.schnitzerei-wurzelholzphantasien.de
dm.ghentschel@t-online.de

„Trau Dich!“, sagte sich Günter Hentschel, als er sich bei ART an der Grenze bewarb. Er fühlte sich angesprochen von der offenen Anrede der Ausschreibung. Besonders ermutigte ihn der Hinweis, dass man keine professionellen Kunstwerke erwartete. Er hat den ausgeprägten Oderbezug mit dem Festival gemeinsam: Seine gesamte Kindheit und Jugend verbrachte er in Arensdorf. Die Heimat seiner Eltern befand sich bis Kriegsende auf dem Gebiet der heutigen Volksrepublik Polen, ebenfalls nahe der Oder. Dadurch erfuhr er durch Erzählungen schon in seiner Kindheit viel über diese Region. Seit 1984 lebt er in Fürstenberg/Oder, der Altstadt von Eisenhüttenstadt. Seine jetzige Wohnung liegt nur wenige hundert Meter von der Oder entfernt.

„Odważ się!“ powiedział do siebie Günter Hentschel, gdy podjął decyzję by zgłosić się do udziału w ART an der Grenze. Zaproszenie do udziału w festiwalu przykuło jego uwagę. W szczególności stwierdzenie, iż uczestnicy nie muszą być profesjonalistami. Podobnie jak festiwal, artysta ma silny związek z regionem nadodrzańskim. Całe swoje dzieciństwo oraz młodość spędził w Arensdorf. Dom rodzinny jego rodziców do końca wojny leżał na terenach obecnej Polski, także w pobliżu Odry. W rezultacie już w dzieciństwie słyszał wiele opowieści na temat regionu. Od 1984 r. mieszka w Fürstenberg / Oder, będącego staromieściem na obrzeżach, którego powstało Eisenhüttenstadt. Jego obecne mieszkanie znajduje się zaledwie kilkaset metrów od Odry.

Vor ungefähr 2 Jahren entdeckte er zufällig die Freude an der Bearbeitung von Holzwurzeln und anderen Holzfundstücken. In kurzer Zeit richtete er sich eine kleine Werkstatt ein und investierte in professionelles Schnitzwerkzeug und Maschinen zur Holzbearbeitung. Seither ist dieses Hobby unentbehrlich für ihn und sein Leben geworden. Sein liebgewordenes Hobby lenkt ihn ab, was zur Folge hat, dass er seine Schmerzsymptomatik weniger intensiv wahrnimmt. Er ist ein absoluter Autodidakt und es macht ihm Spaß, immer wieder neue Techniken anzuwenden. Zudem liest er Fachliteratur und nutzt das Internet, um seine theoretischen Kenntnisse ständig zu erweitern.

Przed około dwoma laty odkrył przyjemność z obróbki korzeni drzewnych oraz innych drewnianych znalezisk. W krótkim czasie założył mały warsztat i zainwestował w profesjonalne narzędzia i maszyny do obróbki drewna. Od tego czasu hobby stało się nieodzowną częścią jego życia. Jest również środkiem odciągającym uwagę od doskwierających dolegliwości bólowych. Jest absolutnym samoukiem, który z dużą przyjemnością sięga co rusz po nowe techniki. Internet i literatura specjalistyczna są jego głównymi środkami nieustannego poszerzania wiedzy teoretycznej.

Die Bezeichnungen Kunst und Regionalkünstler hielt er in Verbindung mit seiner Person lange Zeit für fragwürdig und übertrieben. Die Reaktionen auf seine Teilnahme an der Vernissage „Holzimpressionen“ 2017 in der Martinus-Kloster-Galerie regten in an, über die Einordnung seiner Arbeiten nachzudenken. Er fand sich in den Bereichen der Volkskunst, teilweise auch der zeitgenössischen Kunst wieder. Innerhalb dieser Bereiche fühlt er sich verbunden mit der Bildenden Kunst, speziell in der Gattung der Bildhauerei mit dem Werkstoff Holz. Seine Arbeiten führen aber auch mehrere Materialien zusammen. Sämtliche seiner Arbeiten verbindet ihr abstrakter Charakter.

Określenia „sztuka“ oraz „lokalny artysta“ w kontekście jego prac i osoby były przez długi czas w jego odczuciu zdecydowanie przesadzone, czy też dyskusyjne. Pod wpływem reakcji na udział w wernisażu „Holzimpressionen“ 2017 w Martinus-Kloster-Galerie podjął próbę klasyfikacji własnej twórczości. Ostatecznie odnalazł się w obszarze sztuki ludowej a po części współczesnej. To w nich odnajduję wspólny mianownik z własną twórczością rzeźbiarską. W pracach możemy odnaleźć również inne materiały, jednak wspólną cechą jego twórczości jest jej abstrakcyjny charakter.

Trotz der Abstraktheit lässt sich die Verbindung der Werke mit dem Kunstfestival gut nachvollziehen: Mit der offenen Grenze an der Oder assoziierte er beispielsweise die Friedenstaube. Die Skulptur Felia, deren Name altgriechisch „die Helfende“, lateinisch auch „die Glückliche“ bedeutet, fertigte er aus dem Schwemmholz eines toten Oderarmes. Noch ein Bezug zu ART an der Grenze? Beide Eigenschaften sind grenzübergreifend und weltweit für die gesamte Menschheit wünschenswert.

Mimo abstrakcyjnego charakteru twórczości łatwo zrozumieć związek pomiędzy twórczością Günther Hentschel a festiwalem. Chociażby asocjacja obecna w twórczości gołębia pokoju z otwarciem granicy na Odrze. Rzeźba Felia, której nazwa oznacza z starogreki „przychodząca z pomocą“, z łaciny „szczęśliwa“, wykonana z drewna znalezionego w starorzeczu Odry. Kolejny związek z ART an der Grenze? Zarówno festiwal, jak i artysta, są w kontekście transgranicznym i światowy dla całej ludzkości istotni.


Hannes Stolpe

Potsdam
www.instagram.com/hanchez_
015202786015

Anstatt aufzupassen, hat er „anscheinend“ lieber in seinen Schulblock gekritzelt: Heute lebt Hannes Stolpe in Potsdam und lernt dort Mediendesign. Er hätte sich niemals träumen lassen, dass die Kritzeleien von damals irgendwann sein Leben beeinflussen. Schon einige Jahre vor seiner Ausbildung begann er sich mit digitaler Kunst auseinanderzusetzen und widmet ihr seitdem die meiste Zeit des Tages. Am 26.02.2017 lud er seine erste Fotocollage unter dem Profil hanchez_ auf Instagram hoch. Das war in der 11. Klasse, als er sein Abitur machte. Sein Freund ermutigte ihn, seine Schulkritzeleien ein bisschen ernster zu nehmen. Offensichtlich sahen sie besser aus als normales Gekritzel. Ihm gefiel der Gedanke, und so beschäftigte sich Hannes zuhause weiter mit seinen Zeichnungen. Immer so viel mit der Hand zu zeichnen ermüdete ihn, also probierte er das Bildbearbeitungsprogramm Photoshop aus. Zu Beginn setzte er sein Gesicht in andere Hintergründe ein, um ein lustiges Bild zu kreieren.

Zamiast uważać na lekcjach, bazgrał w swoim zeszycie. Dzisiaj Hannes Stolpe mieszka w Poczdamie i uczy się na kierunku media design. Nigdy mu się nie śniło, że gryzmoły z tego okresu będą miały taki wpływ na jego życie. Już kilka lat przed rozpoczęciem edukacji z zakresu designu, zaczął zajmować się sztuką cyfrową, i to jej poświęca najwięcej czasu. 26-tego lutego 2017 roku załadował na swój instgramowy profil, hanchez_, swój pierwszy kolaż zdjęć. To było w jedynastej klasie, przed maturą. Jego przyjaciel zachęcił go, by nieco bardziej poważnie potraktował szkolne „gryzmoły“. Oczywiście wyglądały lepiej niż zwykłe gryzmoły. Spodobał mu się ten pomysł, więc kontynuował swoje hobby w domu. Ponieważ nieustanne rysowanie od ręki było męczące, zdecydował się wypróbować pracę z edytorem obrazów Photoshop. Pierwsze, co zrobił, to spróbował przenieść swoją twarz na inne tła, aby uzyskać zabawny efekt.

Gesichter sind bis heute sein Lieblingsmotiv: Die Einzigartigkeit von Gesichtern fasziniert ihn. Mehr noch als der Rest des Körpers hat das Gesicht für ihn eine spezielle Ausdrucksstärke. Insbesondere Emotionen spiegeln sich am deutlichsten im Gesicht eines Menschen. Eine weitere Inspiration fließt aus seiner Naturbezogenheit. Er fährt gerne an neue Orte, um die schöne Natur zu erleben. Was ihm gefällt, versucht er zu kombinieren. Durch die inszenierte Zusammenführung von Gesichtern in fremde, natürliche Hintergründe schwingt zwar ein unnatürlicher Ton mit. Aber genau das macht das Bild für ihn spannender.

Twarze stanowią do dziś jego ulubiony motyw. Ich niepowtarzalność fascynuje go. W jego odczuciu to właśnie twarz posiada wyjątkową ekspresję, której nie posiadają inne części ciała. W szczególności dotyczy to emocji, które niezwykle wyraziście odzwierciedlają się w ludzkich obliczach. Kolejnym źródłem jego inspiracji jest przywiązanie do natury. Hannes z przyjemnością odwiedza nowe miejsca, aby doświadczyć piękna natury. W życiu i twórczości stara się łączyć rzeczy, które mu się podobają. Poprzez stopniowe zestawianie twarzy z obcymi, naturalnymi tłami, udaje mu się uzyskać rezonujący, nienaturalny wyraz artystyczny. To sprawia, iż dane zdjęcie jest intrygujące.

Seine Liebe zur Natur hat sicherlich auch mit seiner Heimat zu tun: In einem Fischerdorf an der Oder aufgewachsen, bezog er für sein Abitur eine Wohnung in Frankfurt (Oder). Er lernte hier viele Leute und andere Blickwinkel kennen. Obwohl seine digitale Kunst auf viel Interesse stieß, kostete es ihn zunächst viel Selbstüberwindung, sich selbst als Kunstschaffenden zu sehen. Er hat das Gefühl, dass viele Menschen hohe Interpretationsansprüche an die Kunst haben. Kunst muss für ihn keine bestimmte Aussage haben. Er findet, dass Kunst nichts sein muss, aber alles sein kann. Er wagte den Schritt von der digitalen in die analoge Öffentlichkeit und hatte einige Zeit nach seinem Instagram-Bild in seiner damaligen Heimatstadt Frankfurt (Oder) mehrere gut besuchte Ausstellungen.

Jego miłość do natury z pewnością ma coś wspólnego z jego rodzinnymi stronami. Dorastał w wiosce rybackiej nad Odrą. Następnie przeniósł się do Frankfurtu nad Odrą, by zdać maturę. W tym okresie poznał wielu ludzi oraz różnorodne perspektywy. Chociaż jego prace cieszyły się dużym zainteresowaniem, potrzebował najpierw przezwyciężyć samego siebie, aby postrzegać się jako artystę. Miał poczucie, że wiele osób ma wysokie wymagania interpretacyjne wobec sztuki. Dla niego sztuka nie musi zawierać określonego przesłania. Uważa, iż brak znaczeniowego doprecyzowania rozszerza zakres przekazu. Zrealizował również kilka wystaw we Frankfurcie nad Odrą. Stanowiło to swoiste wyjście do publiczności z rzeczywistości wirtualnej do realnej, ze świata digitalnego do analogowego. Wystawy te cieszyły się dużym zainteresowaniem wśród odbiorców.

Aber als es um seine Berufswahl ging, wurde er mit Einstellungen konfrontiert, die ihm von der Kunst abrieten. Sicherheit sei schließlich das Wichtigste. Für Hannes war jedoch schnell klar: Wenn alle sich für die immer gleichen risikofernen Wege entscheiden, werden keine Bilder mehr gemalt, keine Lieder geschrieben und keine Geschichten mehr erzählt. Er kann sich nichts Schlimmeres vorstellen, als auf dem Sterbebett zu liegen und sich zu denken: „Warum habe ich es nicht wenigstens versucht?“

Kiedy przyszło do wyboru ścieżki zawodowej, spotkał się z postawami, które odradzały mu podjęcia kariery artystycznej. W końcu zabezpieczenie finansowe jest najważniejsze. Dla Hannesa jednak szybko stało się jasne, że jeśli wszyscy zdecydują się na ten sam model życia, już nikt nie będzie malował obrazów, pisał piosenek czy opowiadał historii. Nie potrafi sobie wyobrazić nic gorszego, niż leżenie na łożu śmierci i zastanawianie się: „Dlaczego przynajmniej nie spróbowałem?”​

Seiner Meinung nach gibt es in unserer Generation viele spannende Kunstschaffende. Vor allem in Frankfurt (Oder) haben einige das Potenzial zum Erfolg, was die Stadt für ihn zu etwas besonderem macht.

Zdaniem Hannesa w jego pokoleniu jest wielu utalentowanych artystów. Zwłaszcza we Frankfurcie nad Odrą. Niektórzy posiadają ogromny potencjał, by odnieść sukces. Dla niego właśnie to czyni Frankfurt wyjątkowym miejscem.


Helga Hirseland

Es ist Zeit, neue Wege auszutesten: Deshalb hat sich Helga Hirseland bei ART an der Grenze beworben. Als gelernte Dekorateurin war es für sie nur ein kleiner Schritt, um mit dem Malen zu beginnen. Doch erst als sich ihre Arbeitswelt veränderte, wuchs ihre Leidenschaft zum Malen heran. Seitdem lebt sie ihre Kreativität in ihrer Freizeit aus.

Nadszedł czas spróbować czegoś nowego! Z tą myślą Helga Hirseland zdecydowała się zgłosić do udziału w ART an der Grenze. Dla wykwalifikowanej dekoratorki droga do malarstwa nie była odległa. Jednak dopiero zmiany na rynku dekoratorskim dały impuls dla rozwoju nowej pasji, którą doskonali w czasie wolnym.

Kunst ist für sie auch etwas Verbindendes. Aus eigener Kraft initiierte sie Treffen und kleine Ausstellungen mit Gleichgesinnten in ihrer Heimat im Oderbruch. Dabei hätte sie sich noch mehr Austausch mit dem Publikum gewünscht. Bei ART an der Grenze freut sie sich auf neue Begegnungen mit anderen kreativen Schaffenden und Interessierten.

Sztuka jest dla niej czymś, co łączy. Na własną rękę organizowała spotkania i niewielkie wystawy z podobnie myślącymi ludźmi z jej rodzinnych stron – Przełomu Odry. Zależy jej na intensyfikacji kontaktów z publicznością. Cieszy się na spotkania z innymi kreatywnymi twórcami i gośćmi ART an der Grenze.

Mit Frankfurt (Oder) verbindet sie die Grenze. Diese bringt immer wieder Bewegung in den Prozess des langsam einsetzenden Stillstandes. Auch in der Kunst öffnet man sich für neue Dinge, die Bewegung in einem auslösen. Inspiration ist für sie ein Moment, in dem sie etwas anspricht. Eine Situation oder eine Landschaft, die etwas in ihr bewegt, die etwas in sich trägt, was ihr gefällt. Auf vielen Fahrten durch das Oderbruchtal sammelt sie Motive zum Malen. Auch ihre Leidenschaft für Musikevents in Scheunen und Höfen des Oderbruchs inspiriert sie zu neuen Bildern. Landschaftsmalerei entspannt sie, aber auch Stillleben setzt sie gerne in Szene. Verfremdung ist für sie eine spannende Technik, um gewohnte Anblicke zu hinterfragen und die eigene Wahrnehmung und Kreativität herauszufordern. Dadurch ergibt sich aus gleichen Motiven eine ungeheure Vielseitigkeit.

Z Frankfurtem nad Odrą kojarzy jej się „granica“. To ona wprowadza „ruch“ do powolnego procesu stagnacji. Ten sam „ruch“ pobudza nas do poszukiwania nowych środków wyrazu artystycznego. Dla Helgi inspiracja to moment poruszenia. Sytuacja lub krajobraz, które do niej przemawiają, niosące coś wyjątkowego w sobie, coś, co się jej podoba. Motywy do swoich obrazów czerpie z licznych podróży po regionie nadodrzańskim. Chętnie bierze udział w festynach wiejskich, odbywających się w starych stodołach i gospodarstwach rolnych. Również te wydarzenia są źródłem jej inspiracji. Malarstwo pejzażowe uspokaja ją. Tworzy również martwe natury. Stosując technikę Verfremdung [niem. wyobcowanie, alienacji] kwestionuje tradycyjne formy postrzegania i pobudza własną percepcję oraz kreatywność.

Zu Beginn waren Aquarell- und Pastellfarben genau das Richtige für sie, da sie wie ihre Farben eher zurückhaltend war. Je selbstbewusster sie wurde, umso kräftiger wurden ihre Farben. Ihre Kunst ist der Ausgleich zu ihrer Arbeit. Ihr ist es wichtig, durch die künstlerische Perspektive neue Blickwinkel einzunehmen.

Początkowo stosowała wyłącznie subtelne barwy, akrylowe i pastelowe. Im bardziej stawała się pewna siebie, tym kolorystyka przybierała na wyrazistości. Sztuka pomaga jej znajdować balans pomiędzy pracą a życiem osobistym. Dla Helgi istotne jest, by perspektywa artystyczna przekładały się na nowe horyzonty w pozostałych aspektach.

Irgendwann ergriff sie der Drang, sich künstlerisch auszudrücken. Über die Textilkunst begann sie schließlich, das Malen als Hobby auszuprobieren. Sie blieb dabei, weil es zu ihr passte. Irgendetwas zog immer ihre Aufmerksamkeit auf sich und wollte künstlerisch umgesetzt werden. Ausprobieren und Verbessern waren für sie immer die nächsten Schritte, die ihr noch mehr Freude bereiteten. Ihren Alltag mit ihrer Erfüllung zu verbinden, war zwar schwierig, aber lohnenswert. Mit ihrer Kunst will sie zeigen, wie schön es ist, etwas zu machen, das einem Spaß macht und inspiriert.

​W pewnym momencie ogarnęła ją potrzeba artystycznego wyrażenia siebie. Od zawsze lubiła podejmować nowe wyzwania i dążyć do doskonalenia swoich umiejętności. Spróbowała artystycznego zdobienia tekstyliów, następnie przyszło malarstwo. Praca z farbami i pędzlem pochłonęła ją. Połączenie codziennych obowiązków z samorealizacją malarską było trudne, ale warte zachodu. Jej sztuka ma sprawiać radość i inspirować.


Ivanka Kupryianchyk

Frankfurt (Oder)
kopie4ka0214@gmail.com

Voller Spannung hat Ivanka Kupryianchyk ihre erste Kunstausstellung erwartet, und nun ist es soweit:
Endlich hängen ihre Kunstwerke an einer Wand, anstatt ungesehen in ihren Malblöcken liegen zu bleiben. Ihre Bilder inszenieren eine Metamorphose von tierischen und menschlichen Körpern, ihre Zeichnungen verarbeiten popkulturelle Anspielungen und ungewöhnliche bis unbekannte Kunstmotive. Besonders interessiert sie sich für Biologie, vor allem für Anatomie. Die Naturwissenschaften generell erleuchten ihren Blick auf das Universum.

​Ivanka Kupryianchyk z pełnym podekscytowaniem wyczekuje pierwszej wystawy swoich prac. Dotychczas zbierane „do szuflady“ obrazy oraz rysunki prezentujące przeistaczające się ciała zwierząt i ludzi zostaną udostępnione szerszej publiczności. W jej twórczości dostrzegamy liczne aluzje do kultury popularnej, jak i nietypowych oraz mniej znanych motywów sztuki. Ivanka w szczególny sposób interesuje się biologią, a w szczególności anatomią. Czerpiąc z nauk przyrodniczych oddaje swój ogląd wszechświata.

Ivanka ist in alle Formen der Kunst verliebt. Künstler_innen und deren Werke faszinierten sie schon als kleines Mädchen. Leider bekam sie selbst nie eine künstlerische Ausbildung. Dennoch befeuert ihre Liebe zur Kunst bis heute ihre Begeisterung. Durch ihre künstlerische Entfaltung ergründet sie ihre Gedanken und Gefühle. Wenn sie zeichnet oder malt, dann versteht sie sich selbst besser. Zuerst war es nur ein Experiment, eine Herausforderung. Eine Probe, mit der sie ihr Können testete. Sie suchte sich komplizierte Bilder anderer Künstler_innen aus, die sie versuchte, nachzumalen. Mit der Zeit bemerkte sie, wie sie mehr und mehr ihre eigenen Ideen entwickelte und kreativ umsetzte. Durch das Visualisieren werden Ideen und Gedanken klarer. Manchmal versucht sie, ihre Gefühle – bunt oder schwarz/weiß – auf Papier zu bringen. Im Moment verbessert sie ihre Techniken, um später individuelle, noch ausdruckstärkere Kunst zu schaffen.

Ivanka jest zakochana we wszystkich formach sztuki. Artyści i ich prace zafascynowali ją jeszcze jako małą dziewczynkę. Niestety sama nigdy nie zdobyła wykształcenia artystycznego. Niemniej jej zamiłowanie do sztuki nieustannie napędzane jest jej ogromnym entuzjazmem. Aktywność artystyczna umożliwia jej eksplorację własnych przemyśleń oraz uczuć. Malowanie i rysunek pozwalają jej lepiej zrozumieć siebie samą. Początkowo był to wyłącznie eksperyment, swoiste wyzwanie – próba przetestowania swoich umiejętności. Ivanka wyszukiwała skomplikowane obrazy znanych artystów, które następnie próbowała odtworzyć. Z biegiem czasu zauważyła, że opracowuje coraz więcej własnych pomysłów. Podejmowane próby ich wdrażania i formułowania, pozwalają jej ustalić ostateczny kształt pomysłów oraz stojące za nimi przemyślenia. Niekiedy podejmuje próby przelewania własnych uczuć na papier, zarówno tych kolorowych jak i czarno-białych. Obecnie skupia się na doskonaleniu swojej techniki, by w przyszłości tworzyć indywidualną, bardziej ekspresyjną sztukę.

Die gebürtige Ukrainerin lebt und studiert in Frankfurt (Oder). Durch ihren Master für „Medien-Kommunikation-Kultur“ traf sie auf dem universitären Initiativenmarkt zum ersten Mal auf ART an der Grenze. Ihr war sofort klar, dass das Festival für sie eine besondere Möglichkeit bereit hält: Mit einer öffentlichen Ausstellung kann sie ihre schreckliche Angst, ihre Kunst zu offenbaren, aktiv angehen und vielleicht sogar ablegen. Sie hofft, dass der Austausch mit den Kunstschaffenden und dem Publikum ihr dabei hilft, sie für ihr eigenes Talent zu sensibilisieren.

Pochodząca z Ukrainy, mieszkająca i studiująca na kierunku Media-Komunikacja-Kultura we Frankfurcie nad Odrą Iwanka po raz pierwszy usłyszała o Festiwalu ART an der Grenze podczas targów inicjatyw studenckich Europejskiego Uniwersytetu Viadrina. Od razu wiedziała, iż udział w festiwalu może stanowić dla niej szczególną możliwość przełamania lęku przed publicznym zaprezentowaniem swoich prac. Ivanka ma nadzieję, że wymiana doświadczeń z innymi artystami oraz kontakt z publicznością pomogą jej rozwinąć talent.


Jeremy Hohnhorst

Frankfurt (Oder)
www.instagram.com/rilse.one
design.loftcrew@gmail.com

Wenn Jeremy Hohnhorst beschreibt, wie er sich mit Farben, Formen und Typographie beschäftigt, klingt das fast schon romantisch: In seiner Urban Street-Art verhilft er alltäglichen Dingen, die sonst trüb und kalt wirken, zu ihrer Individualität und Lebendigkeit. Einfache Buchstaben sind seine Vorlage, der er Spannung und Abwechslung verleiht. Durch Graffiti präsentiert er seine Kunst auch in größeren Maßstäben. Für ihn sind Straße und Wand ein perfekter Ort, um Kunst zu verbreiten. Was viele Menschen nicht einmal wahrnehmen, ist für ihn vielseitig, bunt und ästhetisch. Man muss nur genauer hinschauen. Er selbst achtet gerne auf bemalte Hausflächen und kleine Kritzeleien.

Gdy Jeremy Hohnhorst opowiada o swojej pracy, o barwach, formach czy typografii, brzmi to niezwykle poetycko. W swoim Urban Street Art nadaje rzeczom codziennego użytku, które zwyczajowo postrzegamy jako nieciekawe i zimne, nowego indywidualnego i pełnego temperamentu charakteru. Litery stanowią punkt wyjścia, budują napięcie i wprowadzają różnorodność do jego prac. Poprzez graffiti prezentuje swoją sztukę na większą skalę. Dla Jeremiego ulica czy mur to idealne miejsce do rozpowszechniania sztuki. To, co dla wielu ludzi jest nie dostrzegalne, dla niego jest wszechstronne, kolorowe i estetyczne. Należy się tylko przyjrzeć z bliska. Lubi zwracać uwagę na pokryte sztuką uliczną ściany budynków oraz niewielkie bazgroły na murach.

Malerei hat eine große Anziehungskraft, obwohl sie ihm auch Nachteile bringt: Eine Wand zu bemalen kostet ihn nicht nur einen Tag, sondern auch ca. 35€, die man als Abiturient erst mal auftreiben muss. Dennoch investiert er beides, Zeit und Geld, in sein Hobby. Er kann nur unregelmäßig malen, weil sonst sein Taschengeld nicht reicht. Er zeichnet deswegen viel auf dem Blatt, um beim Sprayen nicht „neben der Spur zu sein“. Die Momente, wenn er vor der Wand steht, sind dann umso schöner. Er malt nicht alleine, sondern mit zwei Freunden, die ihn draußen immer begleiten. Sie motivieren sich gegenseitig und teilen ihr Wissen. Zusammen haben sie sich entschlossen, an ART an der Grenze 2018 teilzunehmen, um erste Erfahrungen zu sammeln. Jeremy nimmt sich als introvertiert wahr, daher möchte er offener mit seiner Kunst umgehen und mit ART an der Grenze 2018 in Austausch mit Leuten treten, die seine Werke interessiert.

Malowanie jest niezwykle atrakcyjne, choć dla niego posiada również wady. Koszt graffiti to nie tylko cały dzień pracy, ale również około 35 €, które jako abiturient musi najpierw zdobyć. Niemniej jednak inwestuje zarówno czas jak i pieniądze w swoje hobby. Graffiti maluje okazjonalnie, gdy kieszonkowe na to pozwala. Dlatego też dużo rysuje na kartce, aby nie wyjść z wprawy podczas sprayowania. Momenty, w których stoi przed ścianą, są tymi najpiękniejszymi. Nie maluje sam, ale z dwoma przyjaciółmi, którzy zawsze towarzyszą w plenerze. Motywują się nawzajem i dzielą się swoją wiedzą. Wspólnie postanowili wziąć udział w ART an der Grenze 2018, by zdobyć pierwsze doświadczenia. Jeremy postrzega siebie jako introwertyka, wobec tego pragnie w sposób bardziej otwarty zaprezentować swoje prace i nawiązać kontakt z innymi autorami zainteresowanymi jego twórczością. ART an der Grenze 2018 stanowi do tego doskonałą sposobność.

Ihn faszinieren die vielfältigen Möglichkeiten, die seine Kunstform ihm bietet, sei es in Motiven, Farben oder den Umsetzungsmitteln. Unterschiedliche Sprühaufsätze und zufällig auf der Straße gefundene Farben bringen Abwechslung in die eigenen Werke. Vollkommen spontan ist das Sprayen an der Wand nicht immer. Jeremy und seine Freunde machen auf Papier Skizzen, feilen an Konzepten und überlegen sich, welchen Eindruck das Bild an der Wand hinterlassen soll. Auf diese Weise sammeln sie auch ihre Ideen: Jeremy hat mehrere Jahre auf Papier geübt, bis er seine erste Wand gesprayt hat. Sein Ziel ist es, seinen eigenen, individuellen Stil zu finden. Man soll auf dem ersten Blick das Bild zum Künstler zuordnen können, unabhängig von seinem Inhalt. Er ist noch auf der Suche und probiert sich aus.

Fascynują go liczne możliwości, jakie oferuje mu jego forma artystyczna, czy to w motywach, kolorach czy sposobach realizacji. Różne spraye i przypadkowo dostrzeżone na ulicy kolory nadają różnorodności jego pracom. Idealnie spontaniczne sprayowanie nie zawsze jest możliwe. Jeremy i jego przyjaciele przygotowują szkice na papierze, pracują nad koncepcjami i zastanawiają się nad „wrażeniem”, jakie prace powinny pozostawić na ścianie. W ten sposób gromadzą swoje idee. Minęło kilka lat, poświęconych na ćwiczenia „na sucho”, na kartce papieru, zanim Jeremy wykonał swoje pierwsze graffiti. Jego celem jest stworzenie własnego stylu. Ludzie powinni, niezależnie od prezentowanych treści, już na pierwszy rzut oka potrafić określić, kto jest autorem danej pracy. W chwili obecnej Jeremy nadal testuje i poszukuje swojego stylu.

Zwar ist Frankfurt (Oder) seine Heimat, aber es gibt hier vieles, das ihm nicht gefällt. Er nimmt eine Monotonie wahr, die es ihm erschwert, jeden Tag Frankfurt vielseitig zu erleben. Durch seine Bekanntschaften ist ihm bewusst, dass früher ein viel größeres Spektrum an Jugendkulturen existierte. Dazu gehört auch die damalige Graffiti-Szene, die in Frankfurt so gut wie ausgestorben ist.

Chociaż Frankfurt (Oder) jest jego domem rodzinnym, artysta dostrzega wiele aspektów, które mu tutaj nie odpowiadają. Dostrzega monotonię, która mu doskwiera i utrudnia doświadczać miasto w sposób wszechstronny. Jego znajomi uświadomili mu, iż wcześniej Frankfurt posiadał znacznie większe spektrum życia kulturalnego młodych. Obejmowało to również dawną scenę grafficiarzy, która w chwili obecnej praktycznie nie istnieje.

Er freut sich darauf, bei ART an der Grenze 2018 neue Kunst zu entdecken. Es motiviert ihn, Gleichgesinnte zu treffen, die sich ebenfalls engagieren. So kann man neue Kontakte knüpfen und erkennen, dass man nicht so allein in der Stadt ist, wie man geglaubt hat. Er hofft, irgendwann wieder einen Kulturaufschwung in Frankfurt (Oder) mitzuerleben.

Jeremy z niecierpliwością oczekuje na możliwość odkrycia nowej sztuki w trakcie festiwalu. Jego motywacją jest możliwość spotkania podobnie myślących ludzi, którzy tak jak on angażują się w działalność artystyczną. Można nawiązać nowe kontakty i uświadomić sobie, że nie jest się tak samotnym w mieście, jak by się na co dzień wydawało. Jeremy ma nadzieję, że pewnego dnia będzie światkiem kolejnego boomu kulturalnego we Frankfurcie nad Odrą.


Kevin van Frankenfurt

Frankfurt (Oder)

Unkonventionell, unerwartet und unglaublich witzig: Kevin van Frankenfurt lässt seinen Schalk im Nacken schon bei unserem Interview sprechen. Auf die Frage, welche Hürden er bereits gemeistert hat, antwortet er: Die ersten 41 Jahre.

Niekonwencjonalny, nieoczekiwany i niewiarygodnie zabawny. Kevin van Frankenfurt pozwala sobie na żarty już w trakcie naszego wywiadu. Zapytany, jakim przeszkodom już sprostał, odpowiada – „Pierwszym 41 latom”.

Wer andere Perspektiven auf altbekannte Dinge einnehmen möchte, wird bei Kevins ausgestellten Werken für ART an der Grenze sicherlich fündig. Mit Multi-Medien-Installationen setzt Kevin van Frankenfurt Farbkleckse und Lichtspiele ein, um Reaktionen beim Publikums hervorzurufen. Er selbst bleibt dabei lieber unentdeckt in der Menge. Als langjähriger Bewohner der Stadt verfolgt er seit dem ersten ART an der Grenze das Festival als Gast. In der diesjährigen Ausgabe möchte er nun Ideen umsetzen, die ihm schon länger im Kopf herumschwirren.

Każdy, kto poszukuje innej perspektywy wobec rzeczy znanych od dawna, z pewnością odnajdzie to w dziełach Kevina prezentowanych podczas ART an der Grenze. Tworzy instalacje multimedialne, wykorzystujące efekty kolorystyczne i świetlne, budząc reakcję wśród publiczności. Równocześnie sam pozostaje nierozpoznany w tłumie. Jako wieloletni mieszkaniec miasta, śledzi ART an der Grenze od samego początku jako gość. W tegorocznej edycji chce wprowadzić w życie własne pomysły, które od dawna siedzą w jego głowie.

Er öffnet sich gedanklich für neue, spontane Ideen und lässt ihnen Raum zur Entwicklung. Dadurch nimmt er jeden Tag als inspirierend wahr. Die Idee seiner Grundinstallation sah er bei einem kleinen Kunstfestival in Spanien. Er nahm diese Idee auf, erweiterte sie um verschiedene Aspekte und verfeinerte die Details. Die Installation soll die Menschen an andere Orte transportieren. Es ist seine Intention, den Betrachtern die Möglichkeit zu geben, ihrem Stress für einen Moment zu entfliehen. Seine Nachricht an das Publikum lautet schlicht: Schließt die Augen und lasst die Gedanken wandern.

Kevin van Frankenfurt jest otwarty na nowe, spontaniczne pomysły i pozostawia im przestrzeń do dojrzewania. W rezultacie, każdy dzień jest prawdziwie inspirujący. Podstawowe elementy swojej instalacji podchwycił podczas niewielkiego festiwalu sztuki w Hiszpanii. Koncepcję rozwinął dodając różne aspekty i dopracowując szczegóły. Instalacja ma na celu przenosić ludzi do innych miejsc. Jego intencją jest dać widzom możliwość zapomnienia na krótką chwilę o codziennym stresie. Jego przesłanie dla publiczności jest proste:Zamknij oczy i pozwól swoim myślom wędrować.



Lucas Riewe

Eisenhüttenstadt
www.dospiel.de
adospiel@aol.com

Bildhauerei ist sein Handwerk, sein Handwerk ist seine Kunst. Lucas Riewe hat seinen Weg vom Steinmetz zum Bildhauer gefunden. An einer italienischen Schule für Bildhauerei studierte er seine Vorbilder, wie den Meister der italienischen Renaissance, Michelangelo. Dieser beeinflusst ihn in seinen Werken, denn er strebt nach Realität. Seine Skulpturen fokussieren sich auf die Anatomie des Menschen. Großen Wert legt er auf Ästhetik und präsentiert auch einzelne Teile einer Figur, die in sich selbst vollendet sind. Ihn fasziniert die Struktur, das Spiel der Muskelgruppen unter der Haut und wie sie sich durch Bewegung verändern.

Rzeźba jest jego rzemiosłem, jego rzemiosło jest jego sztuką. Lucas Riewe przebył drogę od kamieniarza do rzeźbiarza. Podczas nauki we włoskiej szkole rzeźby, zgłębiał kunszt mistrzów renesansu np. Michała Anioła. Doświadczenia te wywarły wpływ na jego pracę, w których dostrzegamy przedstawiania o realistycznym charakterze. Rzeźby Lucasa Riewe skupiają się na anatomicznych detalach ludzkiego ciała. Artysta przywiązuje dużą wagę do estetyki oraz dąży do przedstawienia poszczególnych elementów postaci jako jednostkowych i pełnych w sobie form. W jego pracach dostrzegamy fascynację strukturą, korelacjami pomiędzy poszczególnymi grupami mięśni oraz wpływu ruchu na ich ułożenie.

Im künstlerischen Prozess bleibt auch er in Bewegung. Bei seinen ausgestellten Werken war das Gefühl, etwas schaffen zu wollen, der Impuls für den Entwicklungsprozess seiner Ideen. Er wartet nicht auf plötzliche Eingebungen. Auf seinen Tatendrang lässt er auch Taten folgen. Durch seine Vorliebe für die Bearbeitung von grobem Material wie Beton, Stein und Bronze kann er seine Kraft einsetzen, um etwas entstehen zu lassen.

Proces twórczy artysty przepełniony jest dynamizmem. W wystawianych pracach dostrzegamy silną potrzebę twórczą, która staje się impulsem do rozwoju artystycznych idei. Jako artysta nie oczekuje niespodziewanej inspiracji. Tworząc pozwala, aby pragnienie działania przeistaczały się w dzieło. Dobiera masywne materiały, takie jak beton, kamień i brąz, które pod wpływem obróbki przeistaczają się w artystyczną formę.

Einflüsse von außen fördern seine Kreativität. So war die erste Skulptur ursprünglich für eine Grabanlage bestimmt. Die Skulpturengruppe sollte einen Trauenden neben einer Toten hockend zeigen. Der Trauernde ist gefangen in seiner Andacht und versucht, das Geschehene zu realisieren. Von diesem Punkt an entwickelte sich der Gedankenprozess dahin, die Figur aus Bronze zu erstellen – alleinstehend und mit herausgenommenen Teilen. Sie sollte darstellen, dass der menschliche Körper nur eine Hülle ist, der Körper an sich aber hohl. Die Vergänglichkeit des Menschen und des Lebens wurden von ihm thematisch aufgegriffen und weitergedacht.

Riewe czerpie również z otaczającego go świata, który stanowi źródło jego kreatywności. Pierwsza z jego rzeźb pierwotnie przeznaczona była na kamień nagrobny. Grupa rzeźb przedstawiała żałobnika opłakującego utraconą ukochaną u jej stóp. Żałobnik pochłonięty jest w kontemplacji i próbie akceptacji poniesionej straty. Artysta prezentuje samotną postać z brązu, której niektóre fragmenty zostały celowo usunięte. Twórca daeę do zrozumienia, iż ciało ludzkie jest wyłącznie powłoką, ciało jako takie jest puste. Podejmuje tym samym temat ulotności istoty ludzkiej i życia.

Klassische Themen und Darstellungen liegen ihm besonders am Herzen. Tradition und Handwerk begründen sein Interesse für die Denkmalpflege. Seine Liebe zur Kunst, insbesondere zur Bildhauerei, wurde ihm von seinem Großvater in die Wiege gelegt. Nicht nur sein künstlerischer, sondern auch sein familiärer Ursprung sind daher fest mit dem Oderland verbunden: Seine Familie kommt aus Eisenhüttenstadt. In Frankfurt (Oder) hat sein Großvater jahrelang gearbeitet und als Künstler regelmäßig ausgestellt. Trotz seines großen Respekts vor der Familientradition will Lucas nicht einfach in die Fußstapfen seines Großvaters treten, sondern seinen eigenen Weg gehen.

Klasyczne motywy i przedstawienia są dla niego szczególnie ważne. Zamiłowanie do tradycji i rzemiosła rozwinęły w nim zainteresowanie ochroną dóbr kulturowych i historycznych. Miłość do sztuki, w szczególności do rzeźby, została mu przekazana przez dziadka. Nie tylko działalność artystyczna, ale również historia rodzinna artysty są ściśle związane z regionem Odry. Jego rodzina pochodzi z Eisenhüttenstadt, a dziadek przez lata pracował we Frankfurcie nad Odrą, gdzie prezentował swoje dzieła. Dla twórcy rodzinna tradycja odgrywa wielką rolę, dlatego też chce podążać śladami dziadka, równocześnie rozwijając swój własny warsztat artystyczny.

ART an der Grenze 2018 ist für ihn die Möglichkeit, seinen Freunden und seiner Familie seine Werke zu zeigen. Außerdem plant er, sich langfristig wieder in Brandenburg niederzulassen. Die schönen Skulpturen, die er vor seinem Wegzug in Weimar geschaffen hat, möchte er auch in seiner alten und neuen Heimat bekannt machen. Sein Traum ist es, hier einen kleinen Laden zu eröffnen. Er hofft, mit seiner Handwerkskunst interessierte Menschen zu erreichen und mit diesen interessante Gespräche zu führen.

ART an der Grenze 2018 jest dla Lucasa okazją zaprezentowania swoich dzieł przyjaciołom i rodzinie. Ponadto planuje on ponownie osiedlić się w Brandenburgii. Podczas wystawy zaprezentowane zostaną rzeźby utworzone w okresie przed przeprowadzką do Weimaru. Jego marzeniem jest otwarcie niewielkiego sklepu. Lucas ma nadzieję, iż wystawa ta przyczyni się do pobudzenia zainteresowania rękodziełem wśród odwiedzających, co zaowocuje licznymi interesującymi dyskusjami.


Steffen Schmolke

Frankfurt (Oder)
www.steffenschmolke.blogspot.de
steffenschmolke@yahoo.de

Kunst ist für Steffen Schmolke das Resultat eines inneren Dranges, sich auszudrücken. Kunst ist ein Teil von ihm, der ihn schon immer begleitet. Bilder sind unmittelbare Bestandteile seines Lebens. Sie machen seine Geschichte erlebbar und begreifbar. Sie holen wahrhaft Erlebtes und Empfundenes ins Bewusstsein. Bei ART an der Grenze präsentiert er einen 13-teiligen Auszug aus dem Text- und Illustrationsband „Gegenwärtige Vergangenheitszukunft“. Außerdem werden Kleinformate aus dem Zyklus „Morgenröte“ gezeigt. Steffen Schmolke kommt aus Frankfurt Oder, hat 12 Jahre in Berlin gelebt und ist wieder in seine Heimat zurückgekehrt. Mit Frankfurt verbindet er Heimatgefühl, Familie, Freunde und Natur. Das Festival bietet ihm die Möglichkeit, mit anderen Kunstschaffenden in Kontakt zu kommen. Seine Arbeiten einer Öffentlichkeit zu präsentieren, sieht er als Wunsch jedes Kunstschaffenden.

​Sztuka jest dla Steffena Schmolke wyrazem wewnętrznej potrzeby. Jest jego częścią, która towarzyszy mu od zawsze. Obrazy są nieodłącznymi elementami jego życia.
Sprawiają, że opowieści stają się żywe, doświadczalne i zrozumiałe.
Sprawiają, że doświadczenie i postrzeganie stają się realne w naszej świadomości.
Steffan Schmolke zaprezentuje podczas ART an der Grenze 13 prac stanowiących wyciąg z tomu tekstów i ilustracji opublikowanych pod tytułem „Gegenwärtige Vergangenheitszukunft” [z niem. współczesna przeszła przeszłość]. Ponadto będzie można zobaczyć prace z cyklu „Morgenröte” [z niem. Świt]. Steffen Schmolke pochodzi z Frankfurtu nad Odrą. Po 12 latach spędzonych w Berlinie zdecydował się na powrót. Frankfurt oznacza dla niego „rodzinne strony“, rodzinę, przyjaciół i naturę. Festiwal oferuję mu możliwość nawiązania kontaktu z innymi artystami. Uważa, iż pragnieniem każdego artysty jest móc przedstawiać swoją twórczość przed publicznością.

Er fühlt sich zu Kontrasten hingezogen – wenn er unterschiedliche, gegensätzliche Perspektiven einnimmt, löst er jene Prozesse aus, die er in seinen Werken darstellt. Politische Zerwürfnisse und Zusammenhänge faszinieren ihn dabei genauso wie die Unsicherheiten, die aus unserem wandelgetriebenen Zeitalter entstehen. Steffen Schmolke sieht unsere Zeit als eine Zeit der Metamorphose: Die Städte verändern binnen kürzester Zeit ihr Aussehen. Die Felder und Wälder verschmelzen mit den Städten. Gesellschaftsschichten zersplittern, Hierarchien versinken. Generationen lösen sich ab, und keine ähnelt der Vorhergehenden. Als Resultat daraus weiß man nicht mehr, was oder wer man ist.

Interesują go kontrasty – zestawienie przeciwstawnych perspektyw wyzwala procesy, które prezentuje w swoich pracach. Polityczne waśnie i zależności fascynują go na równi z niepewnością, wynikającą z nieustannych zmian właściwych naszym czasom. Steffen Schmolke postrzega obecne czasy jako okres przemian. Miasta zmieniają swój wygląd w zawrotnym tempie. Łąki i lasy wchłaniane są przez miasta. Społeczeństwa rozwarstwiają się, a hierarchie wymierają. Generacje następują po sobie, żadna nie podobna do poprzedniej. W rezultacie nie wiedząc, kim lub czym są.

Das öffentliche und innere Verhältnis zu ökonomischen, ökologischen und sozialen Fragen zeigt Widersprüche auf, die ihn inspirieren. In seinen Bildern fesselt die Auseinandersetzung mit der gesellschaftlichen Positionierung des Selbst die Aufmerksamkeit des Betrachters. Die Figur wirkt gequält, hin und hergerissen durch die Konfrontation mit dem thematischen Material. Der dargestellte Körper erscheint fast gummiartig und weist Proportionen auf, die kaum der klassischen Anatomie entsprechen. Die Formbarkeit des Selbst innerhalb des Gedankenprozesses wird damit auch auf optischer Ebene deutlich. Man trifft das Selbst in einem Kampfprozess an, der für den Betrachter in einem erstarrten Augenblick greifbar gemacht wird. „Der Zauber besteht darin, dass das Bild einen Teil des Prozesses darstellt und zugleich auch dessen Stillstand ist.“, so Schmolke. Dadurch bleibt der mentale Zwiespalt und der Gedankenprozess aktuell, er wird für den Betrachter real. Ob und wie die Auseinandersetzung mit dem Thema fortgeführt wird, bleibt der Interpretation und der Vorstellungskraft des Betrachters überlassen. Verdrängung ist genauso möglich wie ein nie endender Kampf, oder aber die Befreiung durch einen erlösenden Einfall.

Inspirują go sprzeczności w relacjach ekonomicznych, środowiskowych i społecznych, zarówno te publiczne, jawne, jak i jednostkowe, wewnętrzne. Autor swoimi obrazami zaprasza do dyskusji z prezentowaną tematyką społeczną. Postać sprawia wrażenie gnębionej, rozdartej w obliczu konfrontacji z materią tematyczną.
Ciało wydaje się prawie gumowate, a jego proporcje znacząco odbiegają od realistycznych. W ten sposób Steffen Schmolke oddaje plastyczność jaźni w procesie myślenia. Uchwycona, na potrzeby widza, jaźń jest w stanie walki. „Magia polega na tym, że obraz jest częścią procesu, a jednocześnie jest jego wstrzymaniem“ – uzupełnia Schmolke. W rezultacie konflikt mentalny i proces myślowy pozostają aktualne, stając się dla widza rzeczywistością. Czy i w jaki sposób dyskusja zostanie kontynuowana, pozostawia się interpretacji i wyobraźni widza. Wyparcie jest tak samo możliwe jak niekończąca się walka lub wyzwolenie przez zbawienną ideę.


​Tom Gensch

Frankfurt (Oder)
www.instagram.com/soide.loft
design.loftcrew@gmail.com​

Kopfzerbrechen können ihm schon alltägliche Dinge bereiten, wenn er sie betrachtet und sich fragt, ob das Design ihn anspricht oder nicht. So reflektiert Tom Gensch auch seine Werke. Ästhetik ist ihm sehr wichtig. Das Zeichnen begeistert ihn nun schon sehr lange. Es ist zu einer alltäglichen Beschäftigung geworden, die sich aus seinem Leben nicht mehr wegdenken lässt. Eine weitere Technik der Kunst, für die er schnell Begeisterung fand, ist Graffiti. Diese erlaubt ihm, seine Arbeiten auch in größeren Formaten zu präsentieren. Auf einer großen Wand hat er unzählige Möglichkeiten, um mit vielen Farben und den verschiedensten Formen zu experimentieren.

W naturze Toma Genscha leży rozważanie zarówno rzeczy mały, dotyczących życia codziennego , jak i zagadnień kompleksowych. Również jego sztuka jest poprzedzona zadumą oraz refleksją nad znaczeniem jakie ze sobą niesie. Estetyka jest dla niego niezwykle ważna. Rysunkiem interesuje się już od dawna. Z czasem stał się nierozerwalnym elementem codziennego życia. Inną techniką, do której niezwykle szybko zapałał entuzjazmem, jest graffiti. Duży format pozwala mu eksperymentować z niezliczoną ilością form i kolorów.

Eine Lieblingsfarbe kann er nicht genau bestimmen – von jeder Farbfamilie hat Tom bestimmte Lieblingstöne. Generell favorisiert er weniger die knalligen Farben, sondern eher Pastelltöne. Am liebsten arbeitet er farbgrafisch. Auch für malerische Techniken interessiert er sich, ist aber bis jetzt noch eher unerfahren darin.

Pytany o ulubiony kolor, nie potrafi się zdecydować. Tom posiada ulubiony odcień, w każdej z grupy kolorów. Generalnie faworyzuje kolory pastelowe ponad jaskrawymi. Woli pracować w grafice kolorowej. Interesuje się również technikami malarskimi, ale dotychczas nie udało mu się w tym zakresie zdobyć doświadczenia.

Gelernt hat Tom das Sprayen von dem Freund seiner älteren Schwester, später konnte er seine Freunde ebenfalls dafür gewinnen. Seit der Grundschule zeichnet und sprüht Tom mit zwei Freunden. Bevor er sich das erste Mal an einer Wand ausprobierte, übte er jahrelang auf dem Papier. Der Besuch eines Graffiti- Workshops gab ihm neue Techniken und Selbstvertrauen an die Hand. Am Wochenende eine hübsche Wand mit seinen Freunden zu malen macht ihn zufrieden, denn sie motivieren sich gegenseitig und entwickeln sich ständig weiter.

Graffiti nauczył się od chłopaka swojej starszej siostry. Od podstawówki Tom rysuje i sprayuje w towarzystwie dwójki przyjaciół. Zanim spróbował tworzyć bezpośrednio na ścianie, przez lata ćwiczył na papierze. Udział w warsztatach z tworzenia graffiti wzmocnił jego pewność siebie i nauczył nowych technik. Spędzenie weekendu na pokrywaniu „pięknej ściany“ graffiti z przyjaciółmi jest dla niego niezwykłą frajdą. Wspólna praca sprawia, iż nawzajem się nakręcają i równocześnie rozwijają swoje zdolności.

Für seine Szene wünscht er sich mehr Zusammenhalt. Denn mit mehreren Leuten zusammen zu arbeiten macht mehr Spaß. Außerdem wünscht er sich mehr Respekt, sodass auch Anfänger die Chance bekommen, sich zu etablieren. Es ist schwierig, nicht zu scheitern und wieder aufzuhören, wenn die eigenen Bilder ständig verunstaltet oder übermalt werden.

Tom życzy sobie wzmocnienia więzi wśród grafficiarzy. Praca w większej grupie sprawia więcej frajdy. Chciałby, aby ludzie mieli więcej szacunku dla początkujących artystów. To ważne, aby również oni mieli szansę odnaleźć się w środowisku. Nie trudno jest się zniechęcić i poddać się, gdy twoje własne prace są nieustannie szpecone i zamalowywane.

Graffiti ist für Tom auch ein Weg, die Kunst zu Leuten zu bringen, die nicht in eine Ausstellung gehen würden. Leider ist in der Frankfurter Graffiti-Szene nicht mehr viel los. Deshalb freut sich Tom sehr über Veranstaltungen wie ART an der Grenze, die stets versuchen, Menschen jeden Alters zu motivieren und Kunstschaffende aus dem Odergebiet zusammenzubringen. Es reizt ihn, sich auch andere Kunstschaffende anzugucken.

Dla Toma graffiti jest sposobem na dotarcie sztuki do ludzi, którzy nigdy nie wybraliby się na wystawę. Niestety scena graffiti we Frankfurcie jest mało aktywna. Tym bardziej Tom cieszy się na wydarzenia takie jak ART an der Grenze, które pobudzają ludzi w każdym wieku i gromadzą artystów z regionu w jednym miejscu. Tom nie może się doczekać, by podpatrzeć pracę innych lokalnych twórców.

Als Schüler der 11. Klasse beschäftigt sich Tom natürlich auch mit seiner Zukunft. Design liegt ihm am Herzen und es ist ein Berufswunsch, dem er nachgehen möchte. Er weiß, dass es bis zu einem erfolgreichen Designer noch ein weiterer Weg ist.​

Jako uczeń jedenastej klasy, Tom zastanawia się również nad przyszłością. Design jest mu niezwykle bliski i chętnie zająłby się nim zawodowo. Równocześnie jest świadom, że droga do odnoszącego sukcesy designera jest niezwykle długa.


Tomasz Wołoszyn

Frankfurt (Oder)
www.to1mson.de
to1mson@gmail.com

Wähle einen Beruf, den du liebst, und du brauchst keinen Tag in deinem Leben mehr zu arbeiten – Tomasz Wołoszyn hat diese weisen Worte von Konfuzius zu seinem Motto auserkoren. Seit 1998, also nun schon 30 Jahre, ist er Karikaturist. Er fertigt Karikaturen und Satirezeichnungen für verschiedene Zeitungen an. Außerdem arbeitet er als Schnellzeichner auf Festen, Hochzeiten und anderen Veranstaltungen, auf denen er Karikaturen von den Gästen zeichnet.

„Wybierz sobie zawód, który lubisz, a całe życie nie będziesz musiał pracować“ – Konfucjusz. Taką myśl wybrał Tomasz Wołoszyn na swoje motto. Jest karykaturzystą od 1998 roku. Tworzy karykatury i rysunki satyryczne dla różnych gazet. Pracuje również jako artysta szybko rysujący na przyjęciach, weselach i innych wydarzeniach.Rysuje wtedykarykatury gości.

Zusammen mit seiner Familie lebt er in Frankfurt (Oder). Da er ursprünglich aus Gubin kommt, seine Frau aber deutsch ist, war Frankfurt (Oder) ein guter Kompromiss: In der Grenzregion leben sie praktisch in beiden Welten. Ihre beiden Kinder wachsen zweisprachig auf und durch die vorteilhafte Lage sind sie immer gut angebunden.

Wraz z rodziną mieszka we Frankfurcie nad Odrą. Ponieważ pochodzi z Gubina, a jego żona jest Niemką, Frankfurt stanowi słuszny kompromis. Mieszkając na pograniczu, żyją praktycznie w obydwu krajach. Dwójka ich dzieci dorasta w dwujęzycznym domu, który pozwala na stały kontakt z ojczyznami rodziców.

Ob er irgendwann einmal nicht gemalt hat, daran kann er sich nicht mehr erinnern. Um seine Leidenschaft zu verfolgen, nimmt er auch Risiken in Kauf. Die Unsicherheiten seines Berufs, meist finanzieller Natur, kann er gut ausgleichen. Wenn es nötig ist, greift er auf seine Ausbildungen als Zöllner, Musiker und Eisenbahner zurück. Er sagt, er nimmt diesen Nachteil nicht als störend wahr. Wenn man alles hat, was man braucht, dann hat man genug Geld. Er persönlich braucht nicht viel. Und das was er hat, reicht ihm. Dafür hat er keinen Druck, ein teures Auto finanzieren zu müssen. Er hat das alles schon gehabt: Er hat ausprobiert, wie es ist, teure Dinge zu besitzen. So kann er mit Sicherheit sagen, dass es ihm keinen Spaß macht. Und schon gar nicht so viel Spaß, wie das Zeichnen.

Nie potrafi sobie przypomnieć czasów, kiedy nie malował. By móc realizować swoją pasję, musi liczyć się z ryzykiem. Niepewność finansową, związaną z jego zawodem, równoważy korzystając ze zdobytych wcześniej umiejętności i kwalifikacji. Jest również muzykiem, celnikiem oraz kolejarzem. Nie zamartwia się. Gdy człowiek ma wszystko czego potrzebuje, ma też pieniądze. Osobiście nie potrzebuje wiele. A to, co ma, w zupełności mu wystarcza. Nie musi mieć drogiego auta. Ma już wszystko. W swoim życiu posiadał już luksusy. Dlatego też z pełnym przekonaniem może powiedzieć, że wystawne życie mu nie odpowiada. A już na pewno nie sprawia mu tyle radości jak rysownie.

Für seine Kunst verfolgt er einen ganzheitlichen Ansatz, alles inspiriert ihn. Als Karikaturist funktioniert es nicht, sich thematisch festzulegen. Verschiedene Sachen zu beobachten und alles wahrzunehmen ist wichtig, um vielfältige Themen zu finden und das Publikum anzusprechen. Ohne Ausnahme versucht er sich als aufmerksamer Beobachter. Das Internet ist dabei sein Fenster zur Welt. Er glaubt daran, dass Menschen ziemlich klug sind. Wir alle haben schließlich unser Gehirn, das wir benutzen können. Nicht jeder hat Lust dazu, nicht jeder weiß viel. Aber er wüsste gerne, dass die Leute, wenn sie seine Zeichnungen sehen, zum Denken angeregt werden. (k/sb)

Względem swojej sztuki stosuje całościowe podejście, wszystko stanowi inspiracje. Jako karykaturzysta nie może ograniczać się tematycznie. Chcąc zachować różnorodność i dotrzeć do odbiorców, przygląda się otoczeniu. W każdej sytuacji pozostaje uważnym obserwatorem. Internet jest jego oknem na świat. Uważa, iż ludzie są z natury rozumni. Koniec końców każdy z nas ma mózg, który może używać. Nie wszyscy mają na to ochotę. Nie każdy jest kompendium wiedzy. Dla Tomasza Wołoszyna ważna jest świadomość, że jego rysunki pobudzają ludzi do myślenia.


Wei Lyu

Leipzig
willie.maybach@qq.com

Wei Lyu ist Masterstudentin für Buchkunst an der „Burg Giebichenstein Kunsthochschule Halle“. Sie kommt aus China. Von klein auf hatte sie viele Erlebnisse mit Klischees. Manche Klischees waren über sie, andere nicht, aber alle verursachten Schäden für die entsprechende Person. Vorurteile wie „Chinesen betrügen“ sind verletzend, aber auch Klischees wie „Deutsche sind pünktlich“ erdrücken Menschen durch ihre Erwartungshaltung.

Wei Lyu jest studentką studiów magisterskich na kierunku sztuka książki na Burg Giebichenstein Kunsthochschule w Halle. Pochodzi z Chin. Od najmłodszych lat napotykała liczne stereotypy. Niektóre z nich dotyczyły jej samej, pozostałe innych osób, ale wszystkie wyrządzały szkodę ludziom do których były skierowane. Uprzedzenia, takie jak „Chińczycy to oszuści“, są krzywdzące, ale również stereotypy takie jak „Niemcy są punktualni“ przytłaczają ludzi poprzez związane z nimi oczekiwania.

Vor allem Merkmale wie Nationalität, Geschlecht oder Alter lösen Vorurteile aus. Deshalb dreht sich das Buch „Über Mich“ um das Lyrische Ich. So wird der Entstehungsprozess von Vorurteilen wiedergespiegelt und hinterfragt. In Form von Etiketten werden die Klischees durch das vorliegende Buch hinterfragt. Wenn das Buch durchgeblättert wird, tauchen immer mehr Etiketten im „Fenster“ auf. Das ist eine Metapher dafür, dass man im Laufe des Lebens mit immer mehr Vorurteilen konfrontiert wird. Dieses Vorgehen funktioniert bei jedem, aber es verursacht natürlich etwas Komisches und Ironisches. Man hat vielleicht einen vorgeprägten Eindruck von jemandem, bevor man diesen kennengelernt hat. Zum Schluss entlässt die Autorin die Zuschauer mit einer Frage: Was würdet ihr jetzt über mich sagen?

W głównej mierze cechy takie jak narodowość, płeć czy wiek stanowią podłoże stereotypizacji. Dlatego książka „Über Mich“ [pol. o mnie] obraca się wokół „ja lirycznego“. Autorka odzwierciedla i rozważa tematykę procesu kształtowania się uprzedzeń. Stereotypy zostały ujęte w formie etykiet. W miarę kartkowania książki, liczba dostrzeganych „etykiet“ rośnie. Jest to metafora obrazująca ilość uprzedzeń, z którymi człowiek mierzy się podczas swojego życia. Takie przedstawienie przemawia do każdego. Równocześnie zawiera w sobie element komiczny i zarazem ironiczny. Ludzie miewają przeświadczenia odnośnie osób, których jeszcze nigdy nie spotkali. Na koniec autorka stawia pytanie do odbiorcy: Co teraz o mnie powiecie?

Wei nimmt verschiedene regionale Perspektiven ein, denn es ist leichter, den Kontrast zwischen Regionen zu zeigen und auf die Bedeutungskonflikte der Vorurteile aufmerksam zu machen. Zum Beispiel gelten die Leute ihrer Heimatstadt in China als faul, aber global gesehen gelten die Chinesen als fleißig. Manche Klischees sammelte die Autorin in China, sodass die Übersetzung das Übertragen der Bedeutung erschwerte. Einige Übersetzungen sind universal, anderen hingegen entgehen die kulturellbedingten Nuancen: „geizig“ hat sehr viele Variationen im Chinesischen. Daher gibt es neben der direkten Übersetzung ein kleines Wörterbuch, in dem die Bedeutungen näher beschrieben werden.

Wei przedstawia różnorodne, regionalne perspektywy. W ten sposób obrazuje kontrasty pomiędzy regionami oraz skupia uwagę odbiorcy na sens konfliktów wynikających z istniejących stereotypów. Na przykład ludzie z ich rodzinnego miasta w Chinach są uważani za leniwych, ale na całym świecie Chińczycy są uważani za pilnych. Niektóre „etykiety“ pochodzą z Chin, dlatego właściwe oddanie ich znaczenia stanowiło wyzwanie. Chociażby słowo „chciwy“ w języku chińskim można wyrazić w wieloraki sposób. Inne mają uniwersalny charakter. Dlatego też autorka przygotowała obok bezpośrednich tłumaczeń niewielki słownik, w którym w szerszy sposób oddaje znaczenie poszczególnych „etykiet“.

Die Verbindung zwischen ART an der Grenze und ihrem Buch ist unübersehbar, denn lokale Grenzen und Perspektiven strukturieren das Buch und die Vorurteile. Da sie noch nie in Frankfurt (Oder) war, weckte die Kombination der Stadt und des Kunstfestivals ihr Interesse. Das Thema des Festivals findet sie inspirierend, denn die Interpretationen der „Grenze“ sind vielfältig und regen zum Denken an. Sie möchte wissen, wie die anderen Kunstschaffenden das Wort „Grenze“ interpretieren. Von ihnen persönlich oder über ihre Kunst.

Związek pomiędzy ART an der Grenze a jej książką jest oczywisty. Lokalne granice i perspektywy tworzą zarówno strukturę książki jak i stereotypów. Wei nigdy nie była we Frankfurcie (Oder), i to właśnie fakt połączenia tematów „miasto/-a“ oraz „sztuka“ przykuł jej uwagę. W jej ocenie tematyka festiwalu jest niezwykle inspirująca, ponieważ pojęcie „granicy“ można wielorako interpretować i samo w sobie pobudza nas do myślenia. Podczas festiwalu Wei chciałaby zapoznać się z interpretacjami „granicy“ innych twórców, czy to osobiście, czy też poprzez ich sztukę.

Als sie 2012 ihre erste typografische Arbeit fertigte, ahnte sie nicht, dass sie in der Zukunft ein Buch erschaffen würde. Von ihrem Studium der Germanistik, zu Design und schließlich der Buchkunst ließ sie Grenzen erfolgreich hinter sich. Dabei wurde sie auch mit Problemen konfrontiert. In ihrem Verständnis bedeutet das Überqueren von Grenzen auch, auf etwas zu verzichten und für eine unbekannte Zukunft zu kämpfen. (k/sb)

Gdy w 2012 roku zakończyła pracę na pierwszym typograficznym projektem, nie zdawała sobie sprawy, iż w przyszłości uda jej się stworzyć własną książkę. Począwszy od studiów germanistycznych, przez studia designu i sztuki książki udało jej się przekroczyć wiele granic. Przy czym nie odbyło się to bez mierzenia się z różnorodnymi problemami. Dla Wei przekraczanie granic oznacz również sztukę wyrzeczeń i zdolność walki o „nieznaną“ przyszłość.


Evangelische Grundschule

Frankfurt an der Oder
buero@ev-schule-ffo.de

„Meine Schule“ – ein Ort zum Lernen
Wir sind eine evangelische Grundschule an der alle Kinder, unabhängig ihrer sozialen, ethnischen oder religiösen Herkunft, willkommen sind und gemeinsam lernen. Unsere Schule ist eine verlässliche Halbtagsgrundschule (VHG) in freier Trägerschaft der Schulstiftung der Evangelischen Kirche Berlin – Brandenburg – schlesische Oberlausitz.

„Moja szkoła” – miejsce zdobywania wiedzy
Jesteśmy protestancką szkołą podstawową, w której wszystkie dzieci, niezależnie od ich pochodzenia społecznego, etnicznego lub religijnego, są mile widziane i uczą się razem. Nasza szkoła to zaufana pół-dniowa placówka edukacji podstawowej finansowana przez Fundację Szkolną Kościoła Protestanckiego Berlin – Brandenburg – schlesische Oberlausitz (Schulstiftung der Evangelischen Kirche Berlin – Brandenburg – schlesische Oberlausitz)

Auf dem Fundament christlicher Werte werden unsere Schüler*innen gefördert sich in dieser Welt zu entfalten und zu entwickeln. In unserer Schulgemeinschaft schaffen wir hierfür Räume, in denen unsere Schüler*innen sprachfähig werden und sich individuell ausdrücken können. Das Mitmachen beim Kunstfestival „Art an der Grenze“ sehen wir als eine Möglichkeit diesen Raum in die Grenzstadt Frankfurt an der Oder zu öffnen. Im Rahmen des Religions- und Kunstunterrichtes haben wir uns unter dem Thema „Grenzen“ kreativ mit biblischen Geschichten wie den Erzeltern, Hiob und Jona auseinandergesetzt. Da es uns ein besonderes Anliegen ist in und mit der Lebenswelt unserer Schüler*innen zu kommunizieren war ein weiterer Schwerpunkt in den höheren Klassen das Einfühlen in die Geschichten von Geflüchteten und unser Umgang damit. Da unser Leben immer wieder durch eigene „Grenzerfahrungen“ bestimmt wird, haben wir uns der Herausforderung gestellt und eben jene reflektiert und verschiedene Möglichkeiten der inneren und äußeren Grenzüberwindung kreativ entwickelt. (k)

Na fundamencie wartości chrześcijańskich nasi uczniowie są zachęcani do rozkwitu i rozwoju Nasza społeczność szkolna stwarza podopiecznym przestrzenie do rozwoju zdolności komunikacyjnych/językowych oraz właściwego wyrażania samych siebie. Udział w festiwalu ART an der Grenze postrzegamy jako możliwość otwarcia wspomnianej przestrzeni przed mieszkańcami miasta granicznego Frankfurt nad Odrą. W ramach zajęć religijnych i plastycznych opracowaliśmy w artystycznej formie biblijne historie Hioba oraz Jonasza odnosząc je do tematu „granica”. Ponieważ pogłębianie rozumienia świata i właściwa komunikacja z otoczeniem stanowią główny punkt naszej misji, w starszych klasach zdecydowaliśmy się podjąć tematykę rozumienia i przeżywania historii uchodźców. Z uwagi na fakt, iż nasze życie determinowane jest przez „doświadczenia granic”, podjęliśmy wyzwania rozważenia ich oraz twórczo rozwinęliśmy różne możliwości wewnętrznego i zewnętrznego przekroczenia granicy.


Program|m 2018

RÄUME UND ORTE
Ausstellungsraum A – Große Scharrnstraße 23a, 15230 Frankfurt (Oder)
Ausstellungsraum B – Große Scharrnstraße 23a, 15230 Frankfurt (Oder)
Festivaltreff WG Bar –  Große Scharrnstraße 11a, 15230 Frankfurt (Oder)
verbuendungshaus fforst, Forststr. 3-4, 15230 Frankfurt (Oder)

Mittwoch, 25.04.2018
ab 18 Uhr | Vernissage

Freitag, 27.04.2018
15-17 Uhr | Museumspädagogische Führung für Schüler*innen
15-18 Uhr | Workshop: Grundlagen Schauspiel und Improvisation
20 Uhr | Filmabend – „Zu Friedenszeiten wurde hier gebaut“
21 Uhr | ART-Party

Samstag, 28.04.2018
15-17 Uhr | Workshop: Schwarzlicht-Kunst
20 Uhr | Singer-Songwriter-Abend

Sonntag, 29.04.2018
14 Uhr | Kreativ-Workshop
18 Uhr | Musical

Montag, 30.04.2018
15 Uhr | Workshop: Koptische Bindung
18 Uhr | Workshop: Graffiti-Grafik-Text

Dienstag, 01.05.2018
15 Uhr | Workshop: Kreidetechniken
19 Uhr | ART-Kneipenquiz

Mittwoch, 02.05.2018
18 Uhr | Krimidinner

Freitag, 04.05.2018
15 Uhr | Workshop: Schreiben mit fünf Sinnen

Samstag, 05.05.2018
10-16:00 Uhr | Graffiti Contest
14-19:30 Uhr | Offene Ateliers Brandenburg
15 Uhr | Workshop: Mixedmedia-Kunst
19:30 Uhr | Theater: Das andere Gesicht

Sonntag, 06.05.2018
13-18 Uhr | Offene Ateliers Brandenburg
11 Uhr | Museumspädagogische Führung
14-16 Uhr | Architektur und Bildende Kunst im Dialog
18 Uhr | Lesung „Weiberworte – Autorinnen aus dem Oderland“

Montag, 07.05.2018
20:30 Uhr | Eine Wand ist eine Leinwand

Dienstag, 08.05.2018
16 Uhr | Workshop: Karikaturen

Mittwoch, 09.05.2018
19 Uhr | Finissage
21 Uhr | Abschlussparty

Środa, 25.04.2018
od 18:00 | Wernisaż

Piątek, 27.04.2018
15-17:00 | Muzealne zajęcia edukacyjne
15-18:00 | Workshop: Podstawy aktorstwa i improwizacji
20:00 | Wieczór filmowy
21:00 | ART-Party

Sobota, 28.04.2018
15-17:00 | Workshop: Sztuka UV
20:00 | Wieczór piosenki autorskiej

Niedziela, 29.04.2018
14:00 | Workshop:Kreatywni z sercem i umysłem dla Frankfurtu
18:00 | Musical dzieci i młodzieży

Poniedziałek, 30.04.2018
15:00 | Workshop: Sztuka książki
18:00 | Workshop: Graffiti-Grafika-Tekst

Wtorek, 01.05.2018
15:00 | Workshop: Martwa natura
19:00 | ART-Pub Quiz w WG Bar

Środa, 02.05.2018
18:00 | Kolacja z zagadką kryminalną

Piątek, 04.05.2018
15:00 | Workshop: Pisanie pięcioma zmysłami

Sobota, 05.05.2018
14-19:30 Uhr | Offene Ateliers Brandenburg
15 Uhr | Workshop: Sztuka mediów mieszanych
19:30 Uhr | Teatr: Inna twarz „Das andere Gesicht”

Niedziela, 06.05.2018
13-18 Uhr | Offene Ateliers Brandenburg
11 Uhr | Interaktywne zwiedzanie muzeum
14-16 Uhr | Architektura i sztuki wizualne w dialogu
18 Uhr | Odczyt „Weiberworte – Autorinnen aus dem Oderland“

Poniedziałek, 07.05.2018
20:30 Uhr | Ściana jest płótnem

Wtorek, 08.05.2018
16 Uhr | Workshop: Karykatury

Środa, 09.05.2018
19 Uhr | Finisaż
21 Uhr | Zakończenie festiwalu